Search

ataktapoemata

Month

February 2017

Ακροβατώ… ξανά

Ακροβατώ… ξανά

(στα μέσα του ωκεανού του ατλαντικού μια κάθε μέρα)

Ακροβατώ

          στις κορφές της θάλασσας

Σχοινοβατώ με την καρίνα

          το μόνο μου ποδάρι

Τα πανιά ορθάνοιχτα

          σαν χέρια ·  ισορροπώ.

Με το αετίσιο μάτι μου πέρα μακριά

                             σε βλέπω

και χάνεσαι

                             σε βλέπω

και χάνεσαι

                   στα βαθιά υγρά σοκάκια

                             του ωκεανού ·

γνήσια γοργόνα τον αγέρα κυβερνάς

τις μοίρες του χαράζεις κι αυτός πρύμα

                   κοντά σου με σπρώχνει

 

Στον κόλπο της επόμενης στεριάς

στης παραλίας της επόμενης τα βραχάκια

εκεί

εκεί, λαχανιασμένοι θα ανταμώσουμε

εκεί ξανά στρωμένες θα `ναι οι αγκάλες μας

                             μου λείπεις

ξανά

Advertisements

Θαλασσινή συνομιλία

Θαλασσινή συνομιλία

(πρωί πρωτοχρονιάς του 2017 στο μέσον του ωκεανού του ατλαντικού)

Θάλασσα πανταχού παρούσα

        τα κύματά σου γεύομαι

         πισώπλατα με σπρώχνουν ·

         γλιστρώ στα χαϊδέματά σου

         νανουρίζομαι στην απαλότητα του ρυθμού σου

         και να σου με ένα γερό αφήνεις να

         εννοηθεί «έτσι

         να μην ξεχνιόμαστε»

Θάλασσα υπερδύναμη και γοητευτική

                                               συνάμα

         οι αποχρώσεις σου, μιλάνε,

                                    σε προδίδουν ·

         μπουνατσίζεις ευαίσθητη δεσποινίς,

                                   σαν άβγαλτο κορίτσι

         που ντρέπεσαι να το γραντζουνίσεις

         με το σκαρί το πολυωριμασμένο

          φουντώνεις, φουσκώνεις

          μονάχα στις ορέξεις σου

          τότες θα με πλανέψεις σε μέρη

          μακρινά

και      θα ρθώ μαζί σου

          θα σε πιάσω απ` το χέρι

          θα σερφάρω στην ομορφιά σου

                              αλλιώς θα τυρανιστώ

Θάλασσα απέραντη εως το υπέρ πέραν

          ωριμάζεις πρώτη απ` όλους

          η σοφία σου το μονοπάτι της ζωής

          με τα πανιά σου στέλνω τον αγέρα σου

          για να σε ρυτιδιάσει

          την αναγέννηση αναζητάς και

                             πάντοτε την έχεις

Θάλασσα κρυφή, πολυπόθητη

          με τα μυστικά ποτάμια σου

          εμβαθύνεις στο νόημα της ζωής

          ο υπόκοσμός σου

          τα κρυμμένα σου χαρτιά

          αφήνουν άφωνους τους παντογνώστες

Θάλασσα θαλασσινή, θαλασσάκι μου

          την αρμύρα σου γεύομαι

                             σαν μοιραστείς

          μα ολάκερη διψασμένο μ` αφήνεις

Θάλασσα υπομονετική

          πολλά έχεις αντέξει

          έχεις λόγους να ξεσπάς

          για να μας συνεφέρνεις ·

          κάνε να μπαίνουν στο σακί

                   οι επιτήδειοι λιγοστοί

Θάλασσα αγαπημένη

          δίχως εσέ δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε

Αποσπερίτης και Αυγερινός

Αποσπερίτης και Αυγερινός

(Μια προς δύο του γενάρη του δεκαεφτά ξάστερο βράδυ και μοναξιά τριγυρισμένος από νερά και κύματα)

Αποσπερίτη,

          συνοδέ της σελήνης

          ντελάλη της νυχτιάς

          στα λαμπερά ντυμένε

           έλα να με βρεις την αυγή

          σε λαχταρώ φλογισμένε

 

Αυγερινέ,

          του πουρνού βασιλιά

          συντροφεύεις τον ήλιο

          θαρραλέε μαχητή

          με τη μέρα τα βάζεις

          στο δείλι σε προσμένω

 

Αδύνατο όμως να βρεθούν

τούτα τα δυο τα άστρα

γιατί η ψυχή τους είναι μια

η λάμψη είναι μία

μοναδική η διαδρομή

μια και η φαντασία

Blog at WordPress.com.

Up ↑