Search

ataktapoemata

Category

Ερωτικά

Ακροβατώ… ξανά

Ακροβατώ… ξανά

(στα μέσα του ωκεανού του ατλαντικού μια κάθε μέρα)

Ακροβατώ

          στις κορφές της θάλασσας

Σχοινοβατώ με την καρίνα

          το μόνο μου ποδάρι

Τα πανιά ορθάνοιχτα

          σαν χέρια ·  ισορροπώ.

Με το αετίσιο μάτι μου πέρα μακριά

                             σε βλέπω

και χάνεσαι

                             σε βλέπω

και χάνεσαι

                   στα βαθιά υγρά σοκάκια

                             του ωκεανού ·

γνήσια γοργόνα τον αγέρα κυβερνάς

τις μοίρες του χαράζεις κι αυτός πρύμα

                   κοντά σου με σπρώχνει

 

Στον κόλπο της επόμενης στεριάς

στης παραλίας της επόμενης τα βραχάκια

εκεί

εκεί, λαχανιασμένοι θα ανταμώσουμε

εκεί ξανά στρωμένες θα `ναι οι αγκάλες μας

                             μου λείπεις

ξανά

Advertisements

Όποτε νιώθω μοναξιά

Όποτε νιώθω μοναξιά

(κάπου, Απρ. ’11)

Όποτε νιώθω μοναξιά

                                   πίνω νερό.

Εμφανίζεσαι εμπρός μου

                                   ξεδιψώ αμέσως.

Με μαγεύεις με τις περιπλανήσεις σου.

Είμαι σαν βγαλμένος από τον ποταμό.

Είμαι ξεβρασμένος στην ακτή.

                                   Αναδύομαι απ’ τα ήρεμα και γαλήνια νερά της λίμνης.

Ερωτικό

Ερωτικό

(στο δρόμο, οκτ. 13)

Το δάκρυ σου εκύλησε

Αργά στο μάγουλο σου

Το στόμα μου ξεδίψασε

Και πνίγηκε εμπρός σου

 

Σαν το μελίσσι στον ανθό

Το νέκταρ σου γυρεύω

Θέλω το δάκρυ σου να πιώ

Και να μη σε παιδεύω

 

Σταγόνισε στο μάγουλο

Κρυστάλλινο το δάκρυ

Λαμπίρισε και έδειξε

τούτο το μονοπάτι

 

μόλις σε δω να στέκεσαι

στα ξαφνικά εμπρός μου

τα πόδια μου εκόβονται

και χάνω όλο το φως μου

 

μου λείπεις τόσο και θαρρώ

πως είσαι πάντα δίπλα

μα σαν γυρίσω να σε δω

γύρω μου δε σε βρήκα

 

Για μένα είσαι ο ουρανός

Για μένα είσαι το χώμα

Ο ήλιος που με ξύπνησε

Και που μου φέγγει ακόμα

 

Φεγγάρι είσαι άστερο

Λάμπεις και φέρνεις ζάλη

Κι όπου σταθώ παραπατώ

Σαν μεθυσμένος πάλι

 

Τα σύννεφα κι αν ήρθανε

Κι οι αστραπές βροντούσαν

Πάνω στα όρη τα βουνά

Τα λόγια μου ακούσαν

 

Φέρτε με, είπα, πιο κοντά

Σωπάστε και κρυφτείτε

Απά εκεί βρε στον οντά

Μα ’σεις να μην εμπήτε

 

Εκεί ’ναι η αγάπη μου

Κείνη που με προσμένει

Εγώ εκείνη λαχταρώ

Για μένα ανασαίνει

 

Θα ’ναψουμε και μια φωτιά

Θα στρώσουμε κει χάμω

Θα χουχουλιάσουμε τα δυο

Μες στη ζεστή την άμμο

Εξαίσια οπτασία

Εξαίσια οπτασία

(τέλος δεκ. 2012, Γαλαξίδι)

Εξαίσια οπτασία

                        η σανίδα που τρίζει ξεθωριασμένη.

Σε είχα δει κάποτε ενώ ήτο χάραμα

                        τζιτζικωτό.

Απρόβλεπτος επισκέπτης, ανήκουστη προτροπή.

                        Το φεγγαρόφως λούζει την ωμοπλάτη μου.

Ύστερα, Μετά, Έπειτα, Έπεται, Επέτειος.

                        Γαμημένες επέτειοι.

                                               Σας μισώ.

Blog at WordPress.com.

Up ↑