Search

ataktapoemata

Category

Κοινωνικοπολιτικά

Τα σύνορα ’ξατμίστηκαν

Τα σύνορα ’ξατμίστηκαν

(Απρ. 2014, βαπόρι για Μυτιλήνη)

* Σε ντύνουνε μεσ’ το χακί

σου δίνουν μια σκανδάλη

πάνε και ρίξε στους οχτρούς

εκεί που παν’ κι οι άλλοι

 

* Παράτατα και φύγε πια

ξέρεις πως δεν άξίζει

να λες το ναι και υποταγή

σε όποιον σου τα πρήζει

 

* Τα ’χουνε πάντοτε καλά

με κάθε εξουσία

κι αν τους την κάνει μια φορά

δηλώνουν παρουσία

 

* Παράτα τους στρατιωτικούς

να φάνε τα μαλλιά τους

και αν δεν έχουνε κι αυτοί

ας φαν’ τα σωθικά τους

 

* Αυτοί ’ναι που λουφάρουνε

στη σκατοκοινωνία

σε στέλνουνε στον πόλεμο

κι ύστερα Συμφωνία

 

* Τα αίματα σου τα ’δανε

Τα σκούπισαν και πάνε

Ένα σκυλί είσαι γι’ αυτούς

Θέλουνε να σε φάνε

 

* Βγάλτε σαντούρια, βγάλτε βιολιά

Πιαστείτε χέρι χέρι

Τα σύνορα ’ξατμίστηκαν

μην είστε στο καρτέρι

Advertisements

Θαλασσινή συνομιλία

Θαλασσινή συνομιλία

(πρωί πρωτοχρονιάς του 2017 στο μέσον του ωκεανού του ατλαντικού)

Θάλασσα πανταχού παρούσα

        τα κύματά σου γεύομαι

         πισώπλατα με σπρώχνουν ·

         γλιστρώ στα χαϊδέματά σου

         νανουρίζομαι στην απαλότητα του ρυθμού σου

         και να σου με ένα γερό αφήνεις να

         εννοηθεί «έτσι

         να μην ξεχνιόμαστε»

Θάλασσα υπερδύναμη και γοητευτική

                                               συνάμα

         οι αποχρώσεις σου, μιλάνε,

                                    σε προδίδουν ·

         μπουνατσίζεις ευαίσθητη δεσποινίς,

                                   σαν άβγαλτο κορίτσι

         που ντρέπεσαι να το γραντζουνίσεις

         με το σκαρί το πολυωριμασμένο

          φουντώνεις, φουσκώνεις

          μονάχα στις ορέξεις σου

          τότες θα με πλανέψεις σε μέρη

          μακρινά

και      θα ρθώ μαζί σου

          θα σε πιάσω απ` το χέρι

          θα σερφάρω στην ομορφιά σου

                              αλλιώς θα τυρανιστώ

Θάλασσα απέραντη εως το υπέρ πέραν

          ωριμάζεις πρώτη απ` όλους

          η σοφία σου το μονοπάτι της ζωής

          με τα πανιά σου στέλνω τον αγέρα σου

          για να σε ρυτιδιάσει

          την αναγέννηση αναζητάς και

                             πάντοτε την έχεις

Θάλασσα κρυφή, πολυπόθητη

          με τα μυστικά ποτάμια σου

          εμβαθύνεις στο νόημα της ζωής

          ο υπόκοσμός σου

          τα κρυμμένα σου χαρτιά

          αφήνουν άφωνους τους παντογνώστες

Θάλασσα θαλασσινή, θαλασσάκι μου

          την αρμύρα σου γεύομαι

                             σαν μοιραστείς

          μα ολάκερη διψασμένο μ` αφήνεις

Θάλασσα υπομονετική

          πολλά έχεις αντέξει

          έχεις λόγους να ξεσπάς

          για να μας συνεφέρνεις ·

          κάνε να μπαίνουν στο σακί

                   οι επιτήδειοι λιγοστοί

Θάλασσα αγαπημένη

          δίχως εσέ δεν κάνουμε και χώρια δεν μπορούμε

Στα σύνορα τους…

Στα σύνορα τους…

(Μάης ’14, Σμύρνη)

Δρόμος μαύρος και μακρύς

Μέσα απ’ τα χαρακώματα

Της καλύτερης ζωής

Γεμάτη με καημόματα

Μέσα απ’ τη θάλασσα ξανά

Κύματα φαντασιόπληκτα

Ίσως και τσουναμικά

Εικάζουν τραγελαφικά

Εξαφάνιση ξαφνική

Των προσφύγων απ’ τη γη

Και η ακτοφυλακή

Ντεμέκ δεν ξέρει το γιατί

Έβρος Πραγγί και διασωθείς

Μελανιασμένοι αναρωτηθείς

Μήτε την αγγλική ομιλείς

Στα δίχτυα της φασιστικής απειλής

Φαρμακονήσι και λοιπά

Φαντασία επιστημονική

Και τη θαλασσοταραχή

Τη λένε ακτοφυλακή

Σενάρια για ναυάγια

Κύματα κινηματογραφικά

Πνιγμένα μέσα στα νερά

Προσωπάκια βρεφικά

Υποκρισία, μακελειό

Παντού σε κάθε σύνορο

Γκρεμίστε ρε τα τείχη τους

Πουλί της λεφτεριάς ο νους

Εν κινήσει

Εν κινήσει
(οκτώβρης ’13, ηράκλειο)

Πόδια δεξιά κι αριστερά
Μπαίνουνε βγαίνουν μαγαζιά
Το θαύμα ψάχνουν για να βρουν
Που θα τους κάμει να γελούν

Μα έλα όμως για να ειδής
Την ομορφιά τούτης ζωής
Να ’νοίξεις λένε τα πανιά
Και να φυσήξει δυνατά

Τα νεύρα κει που σ’ οδηγούν
Είναι στα άβατα του νου
Σε βάνουν στο σωρό με μιας
Των παραπατημένων

Με ένα μελάνι σινικό
Σκιαγραφείς τη φύση
Σαν να ’τανε χορευτικό
Και όλοι εν κινήσει

Σαπίζουν σπίτια πέφτουνε

Σαπίζουν σπίτια πέφτουνε

(τέλη οκτ. 13)

  • Σαπίζουν σπίτια πέφτουνε

Γεμίζει ο τόπος μούχλα

Αναρωτιέμαι τάχα, μπας

Κι είναι έτσι η πανούκλα

  • Ιδιοκτήτες άχρωμοι

Όλα τα θένε κείνοι

Και ο κοσμάκης ο πολύς

ψίχουλο δεν αφήνει

  • ψωμολυσσάν οι άστεγοι

εργάτες δίχως μία

χαράτσια όλοι οι φτωχοί

πτωχεύσαν τα ταμεία

ROMPERLA

ROMPERLA

(Abril 2014, Lesvos)

Me lleva el viento

Me lleva el río

            cristalizando la tormenta

                                 y en seguida romperla

                                 con la uña

                                 con la rabia

                                 ROMPERLA

que pasen las águilas voladoras

                                por el barranco de tu alma

                                pa que sea el vuelo leve

                                                     te lleva el viento

                                                     nadando por el río

                                  escogerlas y tomarlas

                                  una por una las lagrimas

                                                                     de tu corazón

                                      pa que sea el camino profundo

                                     echando raíces en cada paso

                                      y la lagrima la regará

Φυλακές

Φυλακές

(Μάης ’14, Σμύρνη)

Όσο υπάρχουν φυλακές

Τόσο η φωτιά φουντώνει

Να γίνουν παρανάλωμα

Λέφτεροι να ’ναι όλοι

SOMA

SOMA

(17 Mayis ´14, Karaburun)

  • Στη SOMA χάθηκαν ζωές

Γενοκτονία είναι

Θρηνούν γυναίκες μοναχές

Τούρκοι και Σύριοι είναι

  • Μαντήλια στα κεφάλια τους

Τα δάκρυα ποτάμια

Κατάρα στον Ταγίπη τους

Να δέσουν με πλοκάμια

  • Θρηνούν παιδάκια ορφανά

Θρηνούν σε κάθε πόλη

Ψυχές μείναν στα κάρβουνα

Σβήσαν με μάρμαρο όλοι

  • Αδίστακτος διχτάτορας

Το κατλιαμί αρνείται

Πάει με τους τραμπούκους του

κανέναν δεν φοβήται

  • Πλήθος στους δρόμους περπατεί

Μες στα σοκάκια του ντουνιά

Κλαίνε κι οδύρονται πολλοί

Για τη νεκρή αυτή εργατιά

  • Μαύροι στα έγκατα της γης

Στάχτη γινήκανε με μιας

Και οι γραβατομένοι θαρρείς

Ευθύνες παίρνουνε καμιάς

– *-

Ανάσες καρβουνιασμένων ανθρακορύχων

Τροφή στις ρίζες θα γενεί

Δάσος τσιτσέκια για να βγει

Και να κατατροπώσουνε

Εκείνες τις μεγάλες κεφαλές

Της αρνήσεως

Της αρνήσεως

  • Οι κυβερνώντες όλοι τους

Γκρεμίζουν άδειες μάντρες

Γιατί θένε τ’ αγόρια τους

Να παν’ να γίνουν άντρες

  • Φαντάρο θέλουν να με δουν

Χατήρι δεν τους κάνω

Τραγούδια της αρνήσεως

Θα λέγω κι από πάνω

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑