Search

ataktapoemata

Category

Τα άλλα

La lágrima

La lágrima

(primavera 2011, El Cabanyal)

Echa raíz en tu alma; raíz fuerte y profunda.

Por tu corazón se enreda, como un escalador apasionado

por llegar a la cima y aullar.

Llena tus ojos de reflejos cristalinos y nace.

Comienza su viaje a base de gravedad.

Su camino te hace cosquillas creando un río claro en tu mejilla, en medio de las orillas recién afeitadas.

Allí, a veces se baja hasta tus labios.

La saboreas.

Saboreas tu experiencia;

saboreas el gusto de tu alma;

alma plena de pasión infantil;

alma que se olvida del gayato;

alma que echa a correr como una fuente.

Otras veces empieza a gotear encima de la poesía mañanera;

poesía que escribes según tu inspiración inagotable;

poesía que manifiesta tus interminables cuestionamientos.

Esa es la lágrima que se desprende de ti sin apenas darte cuenta.

Esa lágrima es el espejo para los otros; el espejo de tu sabiduría.

Esa lágrima eres, Tarín.

Advertisements

3 μέρες μετά το τέλος του κόσμου

3 μέρες μετά το τέλος του κόσμου
(24 δεκ. 2012, Γαλαξίδι)

Θέλω να χαθώ, θέλω να γίνω σκόνη

Να με πάρει ο άνεμος

Θέλω να πετάξω, θέλω να σαλτάρω

Να κάνω σάλτο μακρυνό

            Μα και βαθύ συνάμα

Από τα όρη τ’ απάνεμα

Να γίνω αητόπουλο φρεσκογεννημένο,

παρθένο, που κελαηδάει στη μάνα

Που κελαηδάει στη μάνα γη και

της παραπονιέται.

Σε φαράγγι θα φτάσω στενό

που στους σπόνδυλους έχει νεράκι.

Νεράκι γάργαρο και δροσερό,

της ζωής η πηγή στο ρυάκι.

Δροσοσταλίδα, σκιάχτρο ερμητικό και

ορμητικό, καταβροχθίζει κάθε λογής

ανυπεράσπιστο όν, μικρό ή μεγάλο.

Απ’ όλα έχει ο μπαξές, λένε κάποτε

κάποιοι, αλλά ποιοί; Και τι είναι αυτό

που έχει ο μπάξες; Τίνος είναι ο μπαξές;

Blog at WordPress.com.

Up ↑